The Big Wars in my heart, in my head.
Yazmak benim icin degisik bi eylem. Ya cok mutsuz olmayı bekliyorum ya da cok mutlu. Eylemlerimin de ortası yok, onlar da tıpkı benim gibi.
Zihnimdeki cümleler en uçları bekliyor ama ne garip ki her şeyin iyisi de kotusu de ona bağlanıyor bu hayatta. Sanki hayali bir merkez var kalbimin en ortasında, “asla kalbim hukmedemez beynime” diyen o alımlı çalımlı lafımı kıvırıp fırlatırcasına hukmediyor bana. O merkez batırıyor beni ya da o yükseltiyor en tepelere.
Zihnim bu kadarına nasıl izin veriyor anlamıyorum. “Elifim ben ya Elif” diyorum kendi kendime. Sanki yoğun bakımdayım ve kendi kendimi hayata döndürmeye çalışıyorum, konuşuyorum, konuşuyorum da havada kalıyor tüm cümlelerim. İnmiyor ayaklarım yere.. Varsın inmesin de.
Hep ilk sandığımız duygular var, son olanı bekler sanrıların gerçekle yüzleşmesi için. Benim sanrılarım gerçekle öylesine yüzleşti ki hiçbir hayal, hiçbir endişe önünde duramıyor bu gerçekliğimin. Sıfır kuşku, sıfır şüphe.
Duygularım.. Hepsi daha fazla ona ait olmak için savaşıyor adeta. Güven, sevgi, sadakat, huzur, aşk..
Duygularımın savaşını izliyorum ben şimdi.
